Woensdag morgen 20 mei zijn Timon en ik dan richting Livingstone gereisd. Na een reis van bijna 11 u zijn we daar dan ook eindelijk aangekomen in Jolly backpackers.
De volgende morgen zijn we om 5u opgestaan de zon te zien opkomen. De taxichauffeur die we de dag voordien hadden leren kennen voerde ons naar een (naar mijn mening) veel te hoge boom. In deze boom was er een platform gemaakt waar je de zon kon zien opkomen, de wolken van de Victoria Falls en de grens met Zimbawe kon zien. Na een uurtje in de koude daar te wachten op de zonsopgang was Timon het beu en begon zijn tocht naar beneden. Op dat zelfde moment liet Flora natuurlijk van zich weten :).
Na het bezichtigen van de zonsopgang zijn we naar het park gegaan waar je een deel van de watervallen kon gaan bezichtigen. Toen we daar toekwamen was er nog niemand en hebben we de zeer mooie watervallen op het gemak kunnen bezichtigen.
Het eerste wat we gedaan hebben is het deel bezocht waar je volledig nat werd. Dit komt door de slag en de wind die het water meters verder blaast. Het was het meest machtige wat we tot dan toe hadden gezien.
Na het drogen van onze kleren, schoenen en rugzak zijn we de fotowandeling beginnen doen. Het was net alsof we naar de omgeving van Jurassic park aan het kijken waren.
Toen we de toch naar de boiling pot aan het maken waren dachten we het niet alleen, maar wisten we waaaww dit is het gewoon. Eindelijk beneden, na het trekken van vele foto's, zagen we één van de rivieren van de Victoria falls die de grens tussen Zambia en Zimbabwe bepaald. Daar zagen we ook de brug die Timon later op de dag ging afspringen.
Eenmaal terug boven zijn we nog even stroom opwaarts gegaan en hebben we daar nog een beetje gerust. Timon in de schaduw en ik mooi in het zonnetje.
Daarna was het tijd voor de grote bungjee sprong. Zoals de meeste onder jullie wel weten heb ik hoogtevrees en het zien springen van mensen maakt het daar zeker niet beter op.
Het opgaan van een veel te hoge brug, die het niemandsland is tussen Zambia en Zimbabwe, was voor mij al een eerste overwinning. Timon zien springen en het moeten filmen door een beetje over de rand van de brug te vallen was er voor mij net iets te veel aan :p. Uiteindelijk heb ik zeker 10 min moeten bekomen.
Het opgaan van een veel te hoge brug, die het niemandsland is tussen Zambia en Zimbabwe, was voor mij al een eerste overwinning. Timon zien springen en het moeten filmen door een beetje over de rand van de brug te vallen was er voor mij net iets te veel aan :p. Uiteindelijk heb ik zeker 10 min moeten bekomen.
De volgende morgen zijn we dan rustig terug gekeerd naar Lusaka. Deze busrit duurde iets langer dan gedacht (8u ipv 7u) wat voor mij echt een hele opgave was. Timon vertelde mij constant : 'Faye we hebben alle tijd van de wereld wees eens rustig en niet zo knorrig.'
Eindelijk aangekomen in Lusaka kwamen we Lara tegen (zij kwam net van Kitwe, waar haar papa woont). Zij is dan naar het huis van haar tante gegaan en Timon en ik naar Lusaka backpackers. Daarna zijn we naar Arcades gegaan (één van de vele malls van Lusaka) en hebben we een beetje gerelaxed en gegeten in het beste Thaïse restaurant waar ik ooit geweest ben.
Vandaag is mijn laatste dag in Lusaka en gaan we nog eens proberen een deel van Lusaka te verkennen. Natuurlijk ga ik vandaag ook nog een beetje werken aan mijn bap, Anne :).
Morgennammidag ben ik daar weer in het land.
Dus tot snel :).
Laatste groetjes uit het warme, zonnige en zalige Zambia.
